Het laatste deel van de huttentocht is aangebroken. Nog niet van de vacantie, we hebben nog een week met leuke dingen. Voor onze laatste tocht gaan we naar de zillertaler alpen vlak bij Mayerhofen. Het Zemmgrund dal. Waar we ook een stukje Berliner Höhenweg lopen. Naar de Alpenrose dan via een moeilijke overgang naar het Furtschaglhaus. Vandaar omlaag om de Schlegeis-stuwmeer heen, omhoog naar de Olpererhutte. En als laatste het Friesenberghaus. Dit is een van de langste, moelijkste maar ook een van de leukste tochten die we gemaakt hebben. Een verslag met heel heel veel foto's!  Veel lees en kijk plezier!

We zetten de auto bij Alpengasthaus Breitlahner Hier moeten wel wat voor betalen 6 euro's voor 4 dagen. Van hier uit gaan we omhoog over een redelijk breed paadje. Op de helft komen we een hele steile wand tegen die echt helemaal vol stond met ontelbare edelweis! Zoveel op 1 plek hadden we nog niet gezien. Jammer genoeg zin de foto's mislukt   We pauzeren onderweg in een kleinprimitief hutje, wel gezellig. Dan na een paar uurtjes wandelen komen we aan bij de Alpenrose. Een knusse gezellige alm waar we ook blijven overnachten. De bekende Berlinerhutte is vlak bij maar is erg groot. Net als een station zeggen veel mensen. Onze voorkeur gaat uit naar iets kleiners.  In de alpenrose is het heerlijk vertoeven.

Dit hier boven is de bekende Berlinerhutte. Die natuurlijk aan de berlinerhohenweg ligt. Hier lopen we ook een stuk overheen.

Uitzicht op de gletcher.

Koud he jackie!!! hihi.

We gaan vroeg op pad. Lang de zijkand van de gletcher omhoog. Hier kun je heel goed de morenen van de gletcher zien.

 Dit is uitgesleten door weer,water en wind. Ziet er heel maf uit. Lijkt op een worm hehe. 

Hier is een heel ander gesteente dan we tot nu gezien hadden. Vooral het kleurverschil met lijnen is mooi te zien. In het echt is het nog veel mooier.

Er is ook een natuurlijke trap aangelegd.

 

Daar waar het rode rondje is moeten we heen! Als je goed kijk kun je het kruis zien. Al vraag ik me af waar het pad loop????We gaan verder en lopen tegen een bijna recht omhoog gaande muur op. Moeten we hier omhoog?     Yep… Je kunt de staal kabel zien lopen waar je je aan zou kunnen zekeren. Dat heb ik bij deze ook gedaan. Met een zware rugzak op je rug voelde ik me dan net iets zekerder. Achteraf denk ik dat ik ook wel zonder gekunt had maar oefening baart kunst toch.     Zo komen we toch boven! Jammer dat het uitzicht hier niet zo goed is. Er is redelijk wat mist. met vlagen kun je een beetje zien. Dit was onze eerste 3000der! Het begint te sneeuwen. Dus we gaan snel langs de andere kant naar beneden. Op naar de volgende hut. Van onder af lijk het kruis een beetje spookachtig door de mist die er hangt. Het sneeuwen houdt gelukkig snel weer op.   Als je naar deze foto kijkt voel je je wel klein met al die bergen om je heen. Daar beneden ligt onze hut. Het furtschaglhaus. Inmiddels schijn af en toe weer lekker het zonnetje.   s' Morgens is het weer prachtig en komt de zon net boven de bergen kijken. Dit belooft weer een warme dag. We gaan naar beneden naar de stausee. 

  Heerlijk even met de voetjes in het water afkoelen. Het geeft Jackie weer energie!    Dit water komt helemaal van de andere kant van de berg van bij de Alpenrose alm. Ze hebben een buis door de berg heen geboort om de stausee van genoeg water te voorzien.  We zijn helemaal langs de see gelopen. Heerlijk daar op een terrasje iets gegeten en gedronken. En toen weer omhoog naar de volgende slaap plaats. Van hier uit heb je een mooi uitzicht op de Schlegeis. Je kunt de schaduw van de wolken in het water zien.     De Olpererhutte is in 2007 opnieuw gebouwd en is dus een super de luxe hut. Van alle gemakken voorzien. Van warme douches, mooie bettenlagers tot een geweldig uitzicht vanuit het gastenraum. s'Avonds kleurd de lucht mooi roze…  En als het zonnetje weer op gaat ziet het er naar uit dat we nog steeds goed weer houden. We gaan vandaag naar het Friesenberghaus. Dit is maar een ander half uur lopen. Dus besluiten we gelijk de friesenbergscharte mee te pakken.    Onderweg krijgen we een kleine hangbrug op ons pad. Play time!      Dit ziet er enger uit dan dat het is. Ik lig gewoon op mijn rug en mijn benen hangen over de rand. En klik het staat er op.  In de verte zie je de hut. En onder aan rechts op de foto zie je een zigzag paadje waar we naar boven zijn gekomen. Zo zou je het niet zeggen maar dit liep behoorlijk pittig omhoog. Aan het eind van de zigzag liggen onze rugzakken    mischien kun je ze ontdekken?? Bij de scharte gearriveerd kun je Hintertux zien liggen. Daar kun je zomers en s' winters skieen. We waren daar een week eerder geweest op het dak van dit huisje alleen toen kon je geen hand voor ogen zien.    Met heel veel geduld en stil zijn zagen we ook een murmeltier!   Die steen zat ooit een keer in die sneeuw vast.  Bij de aangekomen was het nog steeds vroeg op de dag. We hadden gehoord dat hier ergens een plek was met steensculpturen.  Dit blijkt een joods gebruik te zijn. Ze maken voor mensen die overleden waren een beeld van stenen. Iedereen die daar geweest is moet er ook een maken. Dit was zeer indruk wekkend. Eest zag je maar een paar. Maar er stonden honderden! 

Samen met een groep die ook boven waren hebben we nog een super avond gehad. Ze hadden Jack betrapt tegen de stenen beelden te praten zeiden ze. En hem gebombardeerd tot biddend en pratend steenmannetje hehe. Helaas komt aan alle leuke dingen een einde. Morgen vroeg weer terug naar beneden…   Het weer is omgeslagen. We hebben een beetje regen. Maar niet getreurt we gaan er gewoon weer voor. beneden kun je het pad volgen dat we in het begin gelopen hebben. Tot waar de rivier breed is en daar zijn we rechts tussen de bergen omhoog gegaan. Je kunt daar de morenen zien. 

Hier is het dal heel erg groen.

 Een prachtige grote paddestoel rood met witte stippen     En dat zijn we weer bij het Breitlahner gasthaus. Daar tracteren we ons zelf op een heerlijke Käse/schinken platte……  Zo dit was hem dan weer. Beetje langer dan andere maar hebben jullie wel wat te lezen. Alvast voor iedereen die nog weg gaat een hele fijne vacantie! Heel veel groetjes Jackie en Thora   

Na de laatste tocht nemen we een beetje rust voor dat we naar de Richtehutte gaan. We bezoeken we een kristalmuseum met hele mooie kristallen, mineralen ect.

De dag erna maken we een wandeling in het Untersulzbachtal hier zijn veel mineralen gevonden in de Knappenwand.  Je kunt wel naar boven maar helaas is daar alles afgesloten. Wel een mooi dal en een beetje ruig. Op het einde van het pad lag een prive hut. Het regende en we wilde ff pauzeren. Wij gevraagd of we onder het afdak wat eten konden. Nou dat was absoluut geen probleem! De vrouw en een paar kids kwamen even later naar buiten met een grote kan thee en een warme steen in een doek voor ons op te warmen. Kan het nog mooier? De kinderen hebben we wat gegeven voor in hun spaarpotje.

Zo zie je pas hoe groot dit steentje is!

 

Dan vertrekken we naar het Krimmeldal. Hie nemen we een taxi tot aan het Krimmler Tauernhaus. Langs de waterval zijn we al geweest en het 2de deel is een saaie breedeweg om te lopen. Zo sparen we onze krachten om naar de Richterhutte te lopen. Het weer is weer geweldig.

Nog even een stuk klimmen. Je kunt de hut zien liggen.

 

Het is een hele knusse hut. We hebben een eigen klein kamertje en krijgen zelfs een sleutel. Mischien omdat we er 2 nachten blijven slapen.

 

Jack gebruikt de mooie oude wegwijzer als droog stok hehe.

Dag 2 gaan we naar boven naar de Richterspitze op 3000 meter. We hebben alle tijd. Het is een mooie tocht. Er ligt veel los gesteente dus wel opletten. Als je goed kijkt kun je het pad zien vanaf de hut.

 

Bij de scharte gaat Jack alleen verder naar de top. Samen met een andere vrouw bijven we daar en van de zon genieten. De stap was te groot ik kwam er niet over heen en had ook geen klettersteiggordel erbij.

   

Een prachtige adelaar kwam eens kijken wat we aan het doen waren. De rest van de middag verbrengen we bij de hut in de heerlijke zon natuurlijk met een lekkere verfrissing.

Daarna keren we terug naar beneden maar dan via een andere weg. Langs de Eissee. Een ijskoud meertje. Zwemmen is hier niet verstandig hehe. Jack denk dat hij de kleine zeemeermin is uit denemarken.

Beneden lekker de voetjes afkoelen. Wel goed in blijven smeren met zonnencreme wat de zon is goed voelbaar. En we willen niet verbranden he.

 

Onder in het Krimmlerdal komen we weer uit bij het Krimmler tauernhaus. En wie liep hier rond? Ja een prachtige St. Bernard. Wat zou onze pluto Jaloers zijn geweest als hij dat gezien had!

Dat was het weer. Als het goed is lukt het me voor de volgende vacantie om de verslagen af te krijgen hehehe.

Heel veel groetjes Jackie en Thora!

Na de tocht in Konningssee hebben we 2 daagjes rust, lekker! Beetje langer uitslapen. Wederom is het geweldig weer! Dan op pad naar de klamm bij Kaprun.

Best indrukwekkend om te zien hoe het water zijn weg in de stenen uitgesleten heeft. Het was alleen vrij kort. Later komen we een mooiere klamm tegen die ook nog gratis is.

Hierna zij we door gereden naar de hohe tauern waar we een slaapplaats moesten zoeken voor overnachting. Nog even het museum meegepikt. Best leuk om te zien. Er stonden zelfs heuse koeien….

Boven op de berg bij Neukirchen, Gasthof Stockenbaum, hebben we de nacht doorgebracht in een heel gezellig appartementje. ‘s Avonds bij het lekkere toetje bijt Jackie op een kersen pit…krak, stukje tand weg. Nou ja ik moest wel een beetje lachen. Had ik dat nou maar niet gedaan!! Ik zit een dropje te eten en krrraaak bijna de hele tand weg!!! Dus gelijk de dag erna naar de tandarts. Gelukkig lag er in dat plaatsje eentje. Het viel me enorm mee met wachten en papieren in te vullen.

We waren dus vroeg klaar en besloten ipv morgen vandaag aan onze eerste van langere tochten te beginnen. Dan hoefden we de eerste dag niet gelijk zo’n lang stuk te lopen met een flinke klim erbij. Aan de rand van het Hollersbachtal geinformeerd of er in een van de almen in het dal nog een plaatsje vrij was. En we hadden geluk! Er was nog plaats in de Senningerbraualm. Aan de zijkant hadden we heel eigen klein soort tuinhuisje. Ontzettend knus! Zelfs met eigen water (ook warm) en schone handdoeken. Zeker een aanrader deze alm.

Deze tocht gaat van uit het dal naar de Neue Fürther Hütte door de sandebentorl scharte naar de neu Prager Hütte. Vandaaruit planning naar Kürsinger Hütte en dan terug naar het dal.

Lekker nog wat langer geslapen want we hoeven maar een paar uurtjes te lopen naar de Fürther Hütte. Door een prachtig groen dal waar je op het eind tegen een aantal mooie watervallen aan loopt. Hier de bocht om en dan nog even 400 meter flink klimmen.

Er is hier een kabelbaan om de hut te voorzien van eten enz. In het hutje van de laadbak staat een super leuke en oudewetse telefoon. Waar aan je moet draaien om stroom op te wekken. Als je naar de hut boven belt mag je je rugzak in de bak leggen en voor 2,50 euro wordt hij dan later omhoog gehaald. Gelijk uitproberen dus! Luxe hoor

De hut ligt op een mooie plaats. Aan een kant het geweldig uitzicht op het dal wat we doorlopen hebben en natuurlijk zicht op de bergen. En aan de andere kant ligt een groot meer. Dat weerkaats in het zonlicht. En heel handig was dat je hier nog bereik had met je mobiele telefoon!

We hebben morgen een tocht van 7 uur op het programma. En aangezien ik wat langzamer ben en we ook pauzes en foto’s maken staan we dus heel vroeg op! Dan heb je wel mooie foto’s zoals deze genomen om 5 uur ‘s morgens zonsopgang.

Het is nog wat frisjes zo vroeg. We beginnen gelijk weer met klimmen. We krijgen de eerste sneeuw velden die we over moeten. De sneeuw is nog erg hard en ik ga er voorzichtig overheen. Het is ook wel even wennen.

Bij de Sandebentorl scharte zitten we op 2753 meter hoogte. We hebben 553 meter geklommen. Hier is het best mistig. Af en toe trekt het zich open en dan krijgen we een verrassende blik op de venedigers. De begroeiing is ook heel erg mooi! Overal kleine leuke bloemetjes.

Nu moeten we weer dalen zo’n 900 meter en dan…juist dan weer omhoog naar 2796 meter via de Alte Prager Hütte naar de Neue Prager Hütte.

Onder weg naar boven lukt het ons om met inzomen en na lang wachten een murmeltier op de foto te zetten.

De tocht duurt lang en is vermoeiend. We zijn de bonodigde 7 uur al onderweg en we zijn er nog niet. Het weer slaat om.  In de verte is het onweer te horen en het komt dichter bij. We komen bij de Alte Prager Hütte van hier uit is het nog een uur naar de hut waar we overnachten. Moe beginnen we aan de klim maar al gauw begint het te stortregenen en te onweren. We maken rechts omkeer en duiken de Alte Hütte in. Een gezellige knus hutje waar we lekker gegeten hebben en weer een beetje op krachten kwamen voor er een voldende poging gedaan werd om naar boven te gaan. 

Halverwege de 2de keer klimmen gaat het opnieuw regenen en onweren. Best heftig en het was wel een beetje beangstigend. Ik zie zo hoe een de bliksem naast ons in de Gletsjer slaat brrr. De hut is inzicht en we ploeteren verder. Blij als we eindelijk binnen zijn! Twaalf uur zijn we in totaal onderweg geweest. De hut ziet er oke uit. Alleen was dit een van de minste hutten die we tegen gekomen zijn. De trokkenraum werkte niet we moesten maar alles in de gastenruimte laten drogen. Het toilet was helaas ook deffect (dit bleek al maanden zo te zijn) en moesten gebruik maken van het wintertoilet. Ook de man die deze hut beheerde was geen leuke man. Blijkbaar was dit alom bekend dat hier problemen waren. En als het goed is komt er nu een nieuwe bezetting met de hoop dat de hut weer opfleurd. Dat zou goed zijn het is een geweldig uitzicht hier op de gletsjer.

Van hieruit zouden we naar de  Kürsinger Hütte gaan. Alleen hebben we op andere kaarten niet kunnen zien dat we hierbij de gletjer over moesten. Daar we dit nog nooit gedaan hebben en het wel erg slecht weer was zagen we hier vanaf. 

Ontbijten kon alleen tussen 04:00 en 07:00 uur ‘smorgen. Velen probeerden om om 8 uur te eten. Het werd half 8. We dalen af in het Innerschlöß naar het Venedigerhaus. Onze auto staat dus kilometers weg van dit dal. Langs de gletsjer omlaag. Over het uitgesleten gesteente van de gletsjer. waanzinnig mooi! Dit had ik niet willen missen. Van boven leek het een vlakte maar beneden blijkt dat het diepe spleten en hobbels zijn. In geweldige kleuren rond afgesleten.

Jackie als schaapsherder!

Het is een flink stuk dalen vandaag. Langs leuke paden en trapjes gaan we omlaag. We vinden zelfs 2 stukjes bergkristal wheee!

We lopen naar het Venidigerhaus. Het weer wordt slecht en zetten effe flink de pas in. Bij de eerste stap over de drempel gaat het los.   En vanaf dat moment stopt het ook niet meer met regenen. Eerst lekker eten dan overleggen we hoe we weer bij de auto komen vanuit hier. Er rijden taxi’s het dal in maar willen ze ons ook verder brengen?? De auto staat zo’n 35 km verder. Als we wachten dat er geen klanten meer waren wilde een van de chauffeurs ons wel brengen. Want bussen en treinen waren er niet. Na een dik half uur rijden stond ons autootje op ons te wachten. 50 euro vonden we echt niet te veel. Doe die afstand maar een in NL met een taxi. We hebben 60 euries gegeven. Wel zo netjes. Zo… andere kleren, andere schoenen en hup op naar ons volgend doel…….

Groetjes Jack en Thora